Υπάρχουν μέρες που το Νηπιαγωγείο δεν χωράει
σε τέσσερις τοίχους.
Μια τέτοια μέρα ζήσαμε και σήμερα,
Παρασκευή,
καθώς η μεγάλη μας συμμαχία
για το Ευρωπαϊκό Code Week (cw26-eO2ag)
με το 10ο Νηπιαγωγείο Κομοτηνής
μεταφέρθηκε εκεί που χτυπά η καρδιά μας:
στο δικό μας δάσος!
Η εβδομάδα μας ξεκίνησε με ανατροπές.
Τη Δευτέρα, η φθινοπωρινή βροχή μας κράτησε μέσα,
οπότε παίξαμε το παραμύθι «Άουτς!»
στο πλέγμα της τάξης μας, σπάζοντας τον κώδικα για τη λέξη
ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ,
δείτε την σχετική ανάρτηση εδώ !
Σήμερα όμως, ο καιρός μας έκανε το χατίρι.
Και επειδή το δάσος μας βρίσκεται τώρα στα καλύτερά του,
γεμάτο χρώματα και αρώματα,
αποφασίσαμε να διαφοροποιήσουμε
τη δράση μας και να σχεδιάσουμε
μια ολοκαίνουργια αποστολή που να ταιριάζει
με τη φθινοπωρινή του μαγεία!
Όλα ξεκίνησαν με μια μικρή ιστορία
που είπαμε στα παιδιά κάτω από τα δέντρα:
Ο σκαντζόχοιρος και το μυστικό του κυκλάμινου
Μόλις ο σκαντζόχοιρος κατάφερε επιτέλους
να βουτήξει στη λίμνη και να βγάλει από την πλάτη του
το μήλο, το αχλάδι και όλα αυτά που τον ταλαιπωρούσαν,
ένιωσε ελαφρύς σαν πούπουλο!
Βγήκε χαρούμενος στην ακτή,
έκανε μια μεγάλη βόλτα στο φθινοπωρινό δάσος
και ξαφνικά... στάθηκε άτυχος ξανά.
Περνώντας κάτω από μια μεγάλη βατομουριά,
σκόνταψε σε ένα ξερό κλαδί, έχασε την ισορροπία του
και έπεσε με την πλάτη πάνω σε έναν βράχο!
«Άουτς!» φώναξε πάλι.
«Όχι πάλι τα ίδια! Τι φορτώθηκα τώρα;»
αναστέναξε σκεπτόμενος ότι κάποιο μεγάλο φρούτο
θα είχε σφηνώσει πάλι στα αγκάθια του.
Γύρισε με δυσκολία το κεφάλι του
να κοιτάξει τη ράχη του και... έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Αυτή τη φορά δεν ήταν ούτε βαρύ μήλο, ούτε μεγάλο αχλάδι.
Στις βελόνες του είχε σφηνώσει
ένα πανέμορφο, λεπτό, ροζ λουλούδι
που είχε βγει μέσα από τη σχισμή του βράχου.
«Γεια σου, μικρούλη σκαντζόχοιρε!»
ψιθύρισε μια γλυκιά φωνή. «Μη φοβάσαι, δεν είμαι βάρος.
Είμαι ένα κυκλάμινο του δάσους!»
Ο σκαντζόχοιρος χαμογέλασε.
Το λουλούδι ήταν τόσο ελαφρύ και μοσχοβολούσε τόσο όμορφα, που αποφάσισε να κάνει κάτι ξεχωριστό:
«Δεν θα σε διώξω», του είπε.
«Θα σε κρατήσω παρέα μου, αλλά για να σε γνωρίσω καλύτερα, πρέπει να μου πεις τα μυστικά σου!
Πώς καταφέρνεις και βγαίνεις μέσα από τις πέτρες;»
Τότε το κυκλάμινο άρχισε να του λέει το δικό του ποίημα, αποκαλύπτοντας ένα-ένα τα μυστικά του μέρη:
• «Κοίτα ψηλά τη ροζ μου κορυφή, αυτό είναι το άνθος μου
που χαιρετάει τον ήλιο!»
• «Δες το πράσινο φύλλο μου που μοιάζει με καρδιά!»
• «Νιώσε τον μίσχο μου, το λεπτό μου κορμί
που με κρατάει όρθιο στο αγέρι!»
• «Και μην ξεχνάς... βαθιά μέσα στο βράχο,
κρύβω τον στρογγυλό μου βολβό
και τις δυνατές μου ρίζες, που ρουφούν το νεράκι της βροχής
για να με κρατούν ζωντανό!»
Ο σκαντζόχοιρος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ
με την κουβέντα τους, που αποφάσισε να γίνει
ο προστάτης του κυκλάμινου σε όλο το δάσος!
Όταν το σώμα γίνεται ρομπότ
Μεταμορφώσαμε το έδαφος του δάσους
σε μια τεράστια, φυσική πίστα.
Σκάψαμε το χώμα και σχηματίσαμε
ένα μεγάλο υπαίθριο πλέγμα.
Εκεί, τα παιδιά δεν κράτησαν συσκευές στα χέρια τους.
Έγιναν τα ίδια ρομπότ!
Φορώντας το καπέλο-σκαντζόχοιρος,
προχωρούσαν μέσα στο πλέγμα
δεχόμενοι απαλά αγγίγματα-εντολές στην πλάτη
και στους ώμους από τον προγραμματιστή τους.
Με απόλυτη συγκέντρωση ,
πλοηγήθηκαν βήμα-βήμα,
για να φτάσουν στους σταθμούς τους.
Τα σπιρτόκουτα και η μεγάλη αποκωδικοποίηση
ένα κλειστό σπιρτόκουτο
και αποκάλυπτε ένα κρυμμένο γράμμα.
Εδώ κρυβόταν μια φανταστική, μαθηματική σύμπτωση:
η νέα μας λέξη-στόχος είχε ακριβώς 9 γράμματα,
όσα και η λέξη ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ της Δευτέρας!
Έτσι, τα 9 σπιρτόκουτα της τάξης αξιοποιήθηκαν
ξανά με έναν εντελώς νέο τρόπο.
Και εξελίχθηκε το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της ημέρας:
ταυτόχρονα με την αποκωδικοποίηση,
πάνω στο χώμα, σχημάτιζαν τα ίδια τα γράμματα
χρησιμοποιώντας αληθινά κυκλάμινα !
Με απίστευτη λεπτή κινητικότητα,
έστρωναν τους μίσχους και τα πέταλα.
Περνώντας από την ανατομία του λουλουδιού
(άνθος, μίσχος, φύλλο, βολβός, ρίζες)
πάνω στη σχισμάδα της πέτρας
στη σύναξη στάλας-στάλας και ήλιου
τα 9 γράμματα μπήκαν στη σειρά
και σχημάτισαν τη λέξη:
ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ!
 |
| Όταν τα γράμματα ανθίζουν στο χώμα! |
Κουβέντα μ' ένα λουλούδι
Η περιπέτειά μας έκλεισε με τον πιο ήσυχο
και δημιουργικό τρόπο κάτω
από το φως του φθινοπωρινού ήλιου .
Τραγουδώντας το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου ,
και με υλικά που είχαμε συλλέξει
στόλισαν τρισδιάστατα το φύλλο εργασίας τους:
όλα κολλήθηκαν με προσοχή,
φτιάχνοντας το πιο όμορφο ενθύμιο
για τον φάκελό τους.
Και ξαφνικά, η Κοκκινοσκουφίτσα!
Αμέσως μετά την εργασία τους,
οι μικροί εξερευνητές
έγιναν μια μεγάλη παρέα και άρχισαν να παίζουν
το παραδοσιακό παιχνίδι «Περπατώ, περπατώ εις το δάσος...».
Την ώρα όμως που φώναζαν με αγωνία αν ο λύκος είναι εδώ,
το δάσος μάς χάρισε την πιο όμορφη, παραμυθένια ανατροπή!
Μέσα από τα πυκνά δέντρα, τα παιδιά είδαν από απόσταση μια κατακόκκινη φιγούρα να κινείται ανάλαφρα…
ήταν η ίδια η Κοκκινοσκουφίτσα!
Είχε μάθει για τη σπουδαία συμμαχία μας
μας άφησε το καλαθάκι της πάνω σε έναν βράχο.
Μόλις τρέξαμε και το ανακαλύψαμε,
τα μάτια όλων έλαμψαν από έκπληξη:
μας περίμενε ένα υπέροχο, γλυκό δωράκι για κάθε παιδί,
στολισμένο με φρέσκα κυκλάμινα,
ως η πιο όμορφη επιβράβευση για την αποστολή μας!
Μέσα από αυτή τη δράση, τα παιδιά μας απέδειξαν
ότι η υπολογιστική σκέψη, ο χωρικός προσανατολισμός,
η επιστήμη, η ποίηση και το κλασικό παραμύθι
μπορούν να γίνουν ένα, όταν η μάθηση γίνεται με πάθος
και ελευθερία στη φύση.
Μια ξαφνική ανατροπή του καιρού στάθηκε
τελικά η αφορμή για να ζήσουμε
ένα μοναδικό, διπλό εκπαιδευτικό ταξίδι!
Μας απέδειξε ότι όταν αφήνουμε τη μάθηση
ελεύθερη στη φύση, κάθε εμπόδιο μεταμορφώνεται
στην πιο όμορφη έμπνευση.
Το παιχνίδι, η δημιουργία και η μαγεία του φθινοπώρου
θα μας ενώνουν πάντα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου