Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Από το Α΄ Νηπιαγωγείο στη Γ΄ Λυκείου: Μια ξεχωριστή συνάντηση για το Πολυτεχνείο

 

Κάποιες φορές η καρδιά μιας νηπιαγωγού 

γεμίζει περηφάνια και συγκίνηση. 

Είναι τότε που βλέπει τον κύκλο της σχολικής ζωής 

να συνεχίζεται μπροστά στα μάτια της. 

Κάθε χρόνο, η επίσκεψή μας στην αίθουσα

 Πολλαπλών Χρήσεων στο Καρκαμίσι 

για την εκδήλωση του Πολυτεχνείου που διοργανώνει 

η Γ΄ Λυκείου έχει για μένα ξεχωριστή σημασία. 

Ανάμεσα στους τελειόφοιτους 

που στάθηκαν χθες με τόση ωριμότητα στη σκηνή, 

ήταν και παιδιά που έκαναν τα πρώτα τους σχολικά βήματα 

στο Α΄ Νηπιαγωγείο Παραμυθιάς. 

Κάποια από αυτά τα γλυκά προσωπάκια,
που τότε ήταν νήπια 
με τις ανοιξιάτικες κατασκευές τους,
σήμερα είναι τελειόφοιτοι της Γ΄ Λυκείου
που καμαρώσαμε !

Να βλέπεις τα μικρά σου να ετοιμάζονται 

πια να ανοίξουν τα φτερά τους για τη ζωή 

είναι ένα από τα πιο όμορφα δώρα αυτής της δουλειάς.

Χθες, φορώντας τις κόκκινες κονκάρδες-γαρίφαλα 

που φτιάξαμε στο νηπιαγωγείο μας,

 ζήσαμε μια όμορφη συνάντηση γενεών.

 Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν μικροί και μεγάλοι

 γίναμε μια παρέα και τραγουδήσαμε τον Δρόμο

του Μάνου Λοΐζου και τα τραγούδια του Πολυτεχνείου.

Γιατί οι αξίες και η μουσική μας ενώνουν, σε κάθε ηλικία.

Θέλοντας να τους ευχαριστήσουμε για τη ζεστή φιλοξενία, 

τους χαρίσαμε το χειροποίητο ρετρό ραδιόφωνο 

που δημιουργήσαμε με τα παιδιά. 

Κάτω από το ηχείο του κρύβεται ένα μικρό βιβλιαράκι 

με το χρονικό των γεγονότων, 

καθώς και ένας  QR κωδικός

που οδηγεί στις φωνούλες των νηπίων.

Και στο τέλος, ένωσα σε μία εικόνα τους μεγάλους μαθητές 

πάνω στη σκηνή με το ομαδικό μας κολάζ, 

εμπνευσμένο από τα μοναχικά ανθρωπάκια

 του Γιάννη Γαΐτη. 

Δύο γενιές μαθητών του τόπου μας, 

μαζί σε μια φωτογραφία και σε ένα κοινό μήνυμα:

 δημοκρατία, συλλογικότητα, ελευθερία.

Πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά και στους εκπαιδευτικούς 

της Γ΄ Λυκείου για την όμορφη εκδήλωση! 

Εύχομαι στα παιδιά να συνεχίσουν με την ίδια 

ευαισθησία, δύναμη και δημιουργικότητα την πορεία τους 

και να κρατούν πάντα ζωντανές τις αξίες που μας ενώνουν!





Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Από τη Ντενεκεδούπολη, τον Ρίτσο και τον Γαΐτη… στη δική μας φωνή στο ραδιόφωνο!

 

Υπάρχουν ιστορίες που δεν μένουν κλεισμένες 

στις σελίδες ενός βιβλίου. 

Γίνονται αφορμή για συζήτηση, παιχνίδι, 

δημιουργία και τραγούδι.

 Αυτές τις μέρες του Νοέμβρη στο νηπιαγωγείο μας, 

προσεγγίσαμε την επέτειο του Πολυτεχνείου

 με σεβασμό και τρυφερότητα, 

αναζητώντας μαζί με τα παιδιά 

τις έννοιες της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας 

και της δύναμης που έχει η φωνή όλων μας.


Αφετηρία του ταξιδιού μας ήταν η αγαπημένη
Ντενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου. 
Γνωρίσαμε τους ήρωες της ιστορίας 
και συζητήσαμε για τη διαφορά ανάμεσα 
στο αποφασίζει ένας και στο αποφασίζουμε όλοι μαζί.
Ταΐζοντας τον άπληστο Λαδένιο
φρούτα και τα λαχανικά, 
είδαμε στην πράξη πώς ήθελε να τα φάει όλα μόνος του, 
αφήνοντας το μανάβικο άδειο 
χωρίς να μείνει τίποτα για τους υπόλοιπους, 
μια συμπεριφορά καθόλου δημοκρατική!
 Στήσαμε τη δική μας κάλπη, 
ψηφίσαμε τον αγαπημένο μας ήρωα 
νικήτρια αναδείχθηκε η Μηλίτσα,
και αποτυπώσαμε τις ψήφους σε ραβδόγραμμα. 

Έτσι, μιλήσαμε στην πράξη για την πλειοψηφία,
 τον σεβασμό στην απόφαση της ομάδας 
και τα συναισθήματα που μας γεννά ένα αποτέλεσμα.
Στη συνέχεια, φτιάξαμε τα δικά μας ρετρό ραδιοφωνάκια.

Το ηχείο ανοίγει σαν μικρό πορτάκι
 και αποκαλύπτει τον φοιτητή του σταθμού,
 εικόνες από τις ημέρες εκείνες και έναν κωδικό QR. 
Με ένα σκανάρισμα, το ραδιόφωνο ζωντανεύει
 και ακούγονται τα παιδιά να τραγουδούν. 
Η δική τους φωνή γίνεται μέρος της ιστορίας 
και ταξιδεύει από το μικρόφωνο στην τάξη
 και από την τάξη σε όλους εσάς! 
Μπορείτε να ακούσετε τη ραδιοφωνική μας εκπομπή
 σκανάροντας τον κωδικό QR στις φωτογραφίες 
ή πατώντας εδώ ! 
Μιλήσαμε ακόμη για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο 
και το κυκλάμινο που ξεπρόβαλε στον βράχο. 
Τα παιδιά παρατήρησαν το μικρό μας γνώριμο λουλούδι, 
το ζωγράφισαν και φαντάστηκαν 
πως μοιάζει με πουλάκι έτοιμο να πετάξει. 

Μέσα από τις δραστηριότητές μας 
αναγνωρίσαμε συναισθήματα όπως 
η έκπληξη, η χαρά και η ελπίδα,
 ενώ θυμηθήκαμε το σύνθημα
Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία
και όσα είχαμε μάθει 
για την Αθήνα, το ραδιόφωνο και τη Δημοκρατία.
Το ταξίδι μας συνεχίστηκε με τα έργα του ζωγράφου
 Γιάννη Γαΐτη και τα μοναχικά, απρόσωπα ανθρωπάκια του. 
Τα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε αγγελιοφόρους 
με ριγέ κοστούμια, καπελάκια και μεγάλα φτερά. 
Έσπασαν τη σιωπή και μετέφεραν στο πλήθος
 τα μηνύματα και τα συνθήματα του Πολυτεχνείου, 
ανάμεσά τους και το ευρηματικό 
«Οι φοιτητές δεν βολεύονται, βουλεύονται». 
Σχετική, παλαιότερη ανάρτηση μπορείτε να δείτε εδώ.
Η όμορφη αυτή διαδρομή θα ολοκληρωθεί στην 
Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων «Καρκαμίσι»,
 όπου θα παρακολουθήσουμε την εκδήλωση των μαθητών 
του Λυκείου, ενώνοντας τα μικρά παιδιά της τάξης μας 
με τους μεγαλύτερους μαθητές της πόλης μας.
Από τις σελίδες ενός βιβλίου ως τα μικρά μας ραδιόφωνα, 
τα μηνύματα έγιναν ιστορίες, εικόνες και φωνές. 
Και η πιο δυνατή ανακάλυψη των παιδιών ήταν πως, 
όταν ακούμε ο ένας τον άλλον και ενώνουμε τις φωνές μας,
 μπορούμε να αλλάξουμε όσα μας περιβάλλουν.




Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

Στα ίχνη του κλέφτη των φύλλων!

                         

Όλα ξεκίνησαν με τον σκαντζόχοιρο 
από το παραμύθι
 Άουτς! 
και τη ζεστή του φωλίτσα, 
την οποία τον βοηθήσαμε να φτιάξει ώστε να φτάσει
 και να μπει μέσα με ασφάλεια μετά από πολλές περιπέτειες.
 Τα φύλλα, όμως, έκρυβαν κι άλλες ιστορίες 
και μας οδήγησαν σε μια νέα αναζήτηση,
 αυτή τη φορά παρέα με τον σκίουρο από το βιβλίο
 της Alice Hemming 
Ο Κλέφτης των Φύλλων! 
Ο αέρας, άλλωστε, είναι παλιός γνώριμος στην παρέα μας! 
Από τον δυνατό βοριά της Παραμυθιάς 
και τα ταξίδια μας στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου του '40, 
μέχρι τα παιχνίδια με τις κορδέλες, 
τους ανεμοδείκτες και τις μουσικές μας αναζητήσεις, 
έχει γίνει πολλές φορές αφορμή για εξερεύνηση. 
Αυτή τη φορά, όμως, επιστρέψαμε κοντά του 
μέσα από μια φθινοπωρινή ιστορία, 
για να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει 
όταν ο άνεμος συναντά τα φύλλα των δέντρων!
Που πήγαν τα φύλλα από τα κλαδιά; 
Ποιος τα πήρε; Διαβάσαμε την ιστορία, 
κάναμε τις υποθέσεις μας και ανακαλύψαμε τον μεγάλο ένοχο: 
τον φθινοπωρινό άνεμο! 
Και επειδή τα παιδιά ήθελαν να το διαπιστώσουν 
και στην πράξη,
 περάσαμε στη δράση!
Εξασκήσαμε τη λεπτή μας κινητικότητα
 κόβοντας και τσαλακώνοντας χαρτί γκοφρέ 
σε φθινοπωρινά χρώματα, δημιουργώντας 
τα δικά μας φθινοπωρινά φύλλα. 
Στη συνέχεια, τα τοποθετήσαμε 
μέσα σε διάφανα ποτηράκια, 
προσθέτοντας ένα δέντρο και καλαμάκια.
Με ένα δυνατό φύσημα, τα φύλλα 
άρχισαν να σηκώνονται και να στροβιλίζονται στον αέρα!
Η εξερεύνησή μας συνεχίστηκε με νέα πειράματα! 
Φυσήξαμε αληθινά φθινοπωρινά υλικά,
 όπως φύλλα, βελανίδια και κλαδάκια,
 για να ανακαλύψουμε ποια είναι ελαφριά 
και παρασύρονται εύκολα από τον αέρα 
και ποια είναι πιο βαριά και παραμένουν στη θέση τους.
Όλες αυτές οι ανακαλύψεις αποτυπώθηκαν
 και στο φύλλο εργασίας μας, 
όπου ο σκίουρος έγινε ντετέκτιβ
και μας βοήθησε να καταγράψουμε τα ευρήματά μας!
 
Κάθε όμορφη περιπέτεια αξίζει να έχει το δικό της αναμνηστικό,
κι έτσι δημιουργήσαμε τα δικά μας φθινοπωρινά στεφάνια! 
Ζωγραφίσαμε τον αγαπημένο μας σκίουρο,
 γεμίσαμε τις δημιουργίες μας με χρώματα 
και τα φορέσαμε με πολλή χαρά, 
δίνοντας τη δική μας ξεχωριστή πινελιά 
στη φθινοπωρινή μας ιστορία! 
Και κάπως έτσι, τα φύλλα μας ταξίδεψαν 
από τη φωλίτσα ενός μικρού σκαντζόχοιρου 
μέχρι τα κλαδιά των δέντρων και τα παιχνίδια του ανέμου.