Το ουράνιο τόξο της αγάπης

 

Όταν ασχοληθήκαμε με τα συναισθήματα 

στην παρεούλα μας, 

με οδηγό το εγκεκριμένο πρόγραμμα 

συναισθηματικής αγωγής 

«Βήματα για τη Ζωή», 

προσεγγίσαμε βιωματικά ένα συναίσθημα 

που απασχολεί συχνά τα παιδιά: τη ζήλια. 

Για να κατανοήσουμε 

αυτό το δύσκολο συναίσθημα, 

επιστρατεύσαμε μια δική μας ιστορία:

«Όταν το κίτρινο ζήλεψε το ουράνιο τόξο»

Μια φορά κι έναν καιρό,

ψηλά στον ουρανό,

φτιάχτηκε το πρώτο ουράνιο τόξο.

Όλα τα χρώματα ήταν χαρούμενα,

εκτός από το κίτρινο.

Το κίτρινο κοίταξε το ροζ

και το πράσινο και ένιωσε

ένα περίεργο σφίξιμο στην καρδιά.

"Γιατί ο ήλιος κοιτάζει περισσότερο εκείνα;

Γιατί τα παιδιά στον κόσμο αγαπάνε το κόκκινο

πιο πολύ από εμένα;" σκέφτηκε.

Αυτό το συναίσθημα ήταν η ζήλια.

Το κίτρινο θύμωσε τόσο πολύ,

που άρχισε να σπρώχνει τα άλλα χρώματα.

"Φύγετε!" φώναζε, "θέλω όλο τον ουρανό δικό μου!

Θέλω ο ήλιος να κοιτάζει μόνο εμένα!".

Τα άλλα χρώματα έκαναν στην άκρη στενοχωρημένα.

Το ουράνιο τόξο χάλασε.

Έμεινε μόνο μια κίτρινη γραμμή στον ουρανό.

Τα παιδιά από τη γη κοίταξαν ψηλά και είπαν:

"Αχ, τι κρίμα... Πού πήγε το όμορφο ουράνιο τόξο μας;

Γιατί έμεινε μόνο ένα χρώμα;"

Τότε το κίτρινο κατάλαβε.

Μόνο του, όσο λαμπερό κι αν ήταν,

δεν μπορούσε να φτιάξει τη μαγεία.

Κατάλαβε ότι ο ήλιος είχε αρκετό φως και αγάπη

για όλα τα χρώματα μαζί,

χωρίς να ξεχωρίζει κανένα.

Αφού απλώθηκε,

έπιασε το κόκκινο από τη μια

και το πράσινο από την άλλη,

και αγκαλιάστηκαν σφιχτά.

Το ουράνιο τόξο σχηματίστηκε ξανά,

πιο φωτεινό από ποτέ!

Και η ζήλια;

Έγινε μια όμορφη κίτρινη λωρίδα,

που ήξερε πια πως έχει τη δική της,

ξεχωριστή θέση στην ομάδα!»

Μέσα από τη συζήτηση

και μερικές επιπλέον βιωματικές δραστηριότητες

δείτε εδώ ,

τα παιδιά οδηγήθηκαν 

σε ένα σπουδαίο συμπέρασμα:

 Η αγάπη δεν μοιράζεται για να λιγοστέψει, 

αλλά πολλαπλασιάζεται για να μας χωρέσει όλους! 

Αυτό το πολύτιμο μάθημα ισχύει παντού: 

τόσο στην τάξη μας όσο 

και στο σπίτι μας με την οικογένειά μας. 

Η προσοχή, η αποδοχή και η αγάπη φτάνουν 

για τον καθένα ξεχωριστά, 

χωρίς να στερούμαστε τίποτα! 

Για να αποτυπώσουν αυτό το μήνυμα, 

 δημιουργήσαμε μια πανέμορφη ατομική κατασκευή.

 Κάθε απειρωτάκι τύπωσε τις 7 πολύχρωμες παλάμες του

 σχηματίζοντας μια φωτεινή αψίδα, 

ενώ στις άκρες κολλήσαμε δύο σύννεφα: 

το ένα κρύβει ένα χαμόγελο και το άλλο 

ένα τρυφερό, ποιητικό μήνυμα για τους γονείς!

Όταν το ρομπότ-Δούρειος ίππος συνάντησε τον αρχαίο - πήλινο ίππο!

 

Μια φορά κι έναν καιρό

ή μάλλον πέρυσι στο νηπιαγωγείο μας,

κρυβόταν στην τάξη μας ένα μεγάλο μυστικό:

η μουσειοσκευή

«Τα παιχνίδια στην αρχαιότητα».

Μόλις την ανοίξαμε, ξεπήδησαν από μέσα δύο νέοι φίλοι,

η Φίλα και ο Ξένυς,

δύο παιδιά από την αρχαία Γίτανα!

Μαζί τους ανακαλύψαμε πολλά

και διαφορετικά αρχαία παιχνίδια,

όπως πλαγγόνες, σβούρες και αστραγάλους.

Δείτε τη σχετική ανάρτηση εδώ !

Στο τέλος, όμως, η καρδιά μας

χτύπησε πιο δυνατά για ένα συγκεκριμένο ζώο:

τον ίππο!

Η τάξη μας μεταμορφώθηκε σε εργαστήριο.

Συγκεντρώσαμε διάφορα αλογάκια στην τάξη μας

–μάλιστα, το μεγάλο λούτρινο κουνιστό άλογο

μας το έφερε μια μαθητριούλα μας από το σπίτι της

για να μας βοηθήσει!

Πάνω σε αυτό ανέβηκαν και η Φίλα με τον Ξένυ

και όπως φάνηκε, πολύ τους άρεσε η βόλτα!

Αφού, λοιπόν ανακαλύψαμε

και δείξαμε αυτή την εξέλιξη στην Φίλα και τον Ξένυ,

δεν σταματήσαμε εκεί!

Καθώς είμαστε μεγάλοι λάτρεις της ρομποτικής,

αποφασίσαμε να φτιάξουμε

το δικό μας ρομποτάκι-ίππο

και να το βοηθήσουμε να αναζητήσει

τον δικό του, αρχαίο πρόγονο,

τον πήλινο ίππο.

Για να το πετύχουμε, η δράση μας μεταφέρθηκε

στην αίθουσα του ΦΟΠ, στο τμήμα ρομποτικής.

Με την πολύτιμη καθοδήγηση 

του καθηγητή ρομποτικής κ. Άγγελου Παντελή, 

ο οποίος προμήθευσε και όλο

 το απαραίτητο εκπαιδευτικό υλικό, 

ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας. 

Συγκεντρωμένοι γύρω 

από την οθόνη του υπολογιστή, 

παρατηρήσαμε προσεκτικά 

τη μορφή του ξύλινου Δούρειου Ίππου. 

Έπειτα, απλώσαμε τα πολύχρωμα τουβλάκια, 

ξεχωρίσαμε τα κομμάτια και

μέσα από αυτή την ομαδική προσπάθεια

ολοκληρώσαμε τη συναρμολόγηση 

και δώσαμε ζωή στο δικό μας ρομποτάκι: 

τον Δούρειο Ίππο!

Σειρά είχε η χαρτογράφηση της διαδρομής του. 

Με την καθοδήγηση του κ. Άγγελου, 

τα παιδιά τοποθέτησαν στη σειρά τις κάρτες εντολών, 

δίνοντας στο ρομπότ την κατεύθυνση 

που έπρεπε να ακολουθήσει. 

Μόλις το αλογάκι-ρομπότ 

πέρασε πάνω από τις κάρτες, 

διάβασε με τους αισθητήρες του τον κώδικα

 

και ξεκίνησε να εκτελεί με ακρίβεια

 τις πρώτες του δοκιμαστικές διαδρομές 

πάνω στις χρωματιστές πίστες-παζλ στο τραπέζι μας.

Στις 19 Μαΐου, στο πλαίσιο του εορτασμού

 της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 

(καθώς η 18η Μαΐου έπεφτε Κυριακή), 

έφτασε η μεγάλη στιγμή να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας! 

Ήταν η ώρα για τη μεγάλη μας έξοδο στο κοινό.

Τα απειρωτάκια μας είχαν ετοιμάσει

 μια υπέροχη έκπληξη: 

 

με χρήματα που είχαν συγκεντρώσει 

από τα κάλαντα του Λαζάρου, 

κέρασαν τους παππούδες, τις γιαγιάδες,

 

 θείους και θείες τους 

μια όμορφη βόλτα με το λεωφορείο.

  

Όλοι μαζί ταξιδέψαμε εκεί 

που η ιστορία ζει αληθινά:

στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας.

Εκεί, μαζί με αρχαιολόγους

και συμβούλους της Π.Ε. Θεσπρωτίας,

οι αγαπημένοι μας συνοδοί παρακολούθησαν

με καμάρι τη δράση μας:

«Το αλογάκι-ρομποτάκι αναζητεί τους προγόνους του».

Το ταξίδι του ρομπότ στην πίστα ήταν μαγικό!

Όταν συνάντησε το ξύλινο άλογο

έφερε μια μπερδεμένη σβούρα

γύρω από τον εαυτό του,

δείχνοντας ότι ψάχνει κάτι πιο παλιό.

Μόλις όμως έφτασε μπροστά

στον αρχαίο πήλινο ίππο,

σταμάτησε και πανηγύρισε με ενθουσιασμό!

Τα χειροκροτήματα όλων γέμισαν την αίθουσα.

Αμέσως μετά, τα παιδιά ανέλαβαν το ρόλο του ξεναγού.

 

Οδήγησαν τους αγαπημένους τους συνοδούς 

μπροστά στις γυάλινες προθήκες, 

μεταφέροντάς τους  πολλά από όσα έμαθαν.

Εκεί, όμως, μας περίμενε μια άλλη έκπληξη 

ένας παππούς μοιράστηκε μαζί μας

 τις δικές τους πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες, 

βοηθώντας μας να καταλάβουμε 

ακόμα καλύτερα τα εκθέματα!

Ήταν ένα συγκινητικό ταξίδι

που γεφύρωσε τις γενιές,

ενώνοντας το χθες με το αύριο.

Ένα μεγάλο, ζεστό ευχαριστούμε

στους παππούδες, γιαγιάδες, θείους και θείες.

Όχι μόνο επειδή μας συνόδευσαν,

αλλά επειδή μας έδειξαν

ότι η γνώση και η αγάπη δεν έχουν ηλικία.

Το καμάρι στα μάτια τους

ήταν το μεγαλύτερο βραβείο για εμάς!

Ένα ξεχωριστό, θερμό ευχαριστώ 

στον καθηγητή ρομποτικής κ. Άγγελο Παντελή,

 για τον πολύτιμο χρόνο, την αστείρευτη υπομονή 

και τον χρόνο που διέθεσε, 

ώστε να βοηθήσει τα απειρωτάκια μας

 

να δώσουν ζωή στον δικό τους 

Δούρειο Ίππο.

Ένα μεγάλο ευχαριστούμε

και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας

τόσο για την υπέροχη φιλοξενία,

όσο και για τις σπουδαίες εκπαιδευτικές δράσεις

και μουσειοσκευές που προσφέρει

στα σχολεία της περιοχής μας,

ανοίγοντας ένα παράθυρο 

στη γνώση και τη δημιουργία.

 Αυτή η ημέρα ήταν πράγματι

τόσο ξεχωριστή!