Χεράκια που αγαπούν τα ζώα και προσφέρουν με την καρδιά τους!

 

Με αφορμή την 4η Οκτωβρίου,

το Α΄ Νηπιαγωγείο μας πλημμύρισε από αγάπη

για τους τετράποδους φίλους μας!

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας διαβάζοντας το τρυφερό παραμύθι

«Οι ουρές δεν είναι για να τις τραβάμε»

και συζητήσαμε για το πώς πρέπει να σεβόμαστε

και να καταλαβαίνουμε τα ζωάκια.

Στη συνέχεια, τα παιδιά έπιασαν δουλειά

και με οδηγό το σύνθημά μας

«Χεράκια που αγαπούν, όχι που πονούν!»,

επεξεργάστηκαν το φύλλο εργασίας

ξεχωρίζοντας τις σωστές

από τις λανθασμένες συμπεριφορές.

Παράλληλα, μέσα από ένα άλλο φύλλο εργασίας,

γνωρίσαμε και χρωματίσαμε

τις βασικές ανάγκες των μικρών μας φίλων.

Η όμορφη δράση μας κορυφώθηκε

με μια κατασκευή-παλάμη,

όπου τα παιδιά αποτύπωσαν

με τον πιο δημιουργικό τρόπο

τους 5 χρυσούς κανόνες φροντίδας

(τροφή, νερό, καθαριότητα, υγεία, αγάπη),

δίνοντας μια κοινή υπόσχεση:

«Δείχνω καλοσύνη στα ζωάκια, μας χρειάζονται

και τα φροντίζουμε πάντα!»

Η ημέρα μας όμως είχε και μια άλλη,

εξίσου σημαντική πλευρά:

μας έμαθε τη σπουδαιότητα του

να εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας

και να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο.

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών,

τα παιδιά πέρασαν από τον ρόλο εκείνου

που δέχεται φροντίδα, στον πιο όμορφο ρόλο:

αυτού που προσφέρει.

Έτσι,

μου χάρισαν κάτι φτιαγμένο αποκλειστικά

με τα χέρια και την καρδιά τους.

Σήκωσαν ψηλά τις ζωγραφιές τους,

γεμάτες ουράνια τόξα, μεγάλες καρδιές και ευχές

για την κυρία τους!

Ανάμεσά τους και μια ολοκίτρινη ζωγραφιά,

 όπου το παιδί αποτύπωσε 

με τον δικό του μοναδικό τρόπο το μακρύ φόρεμα 

που φορούσα σήμερα!

Ήταν το πιο ζεστό, αυθόρμητο και πολύτιμο μάθημα ζωής:

ότι η αγάπη και η φροντίδα δεν είναι αυτονόητες, 

αλλά ομορφαίνουν τον κόσμο μας 

μόνο όταν τις αναγνωρίζουμε και τις επιστρέφουμε!

Χρόνια πολλά σε όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς 

που καθημερινά, 

σε κάθε γωνιά της γης,

 δίνουν την ψυχή τους για τα παιδιά όλου του κόσμου!

Χρόνια πολλά στους παππούδες και τις γιαγιάδες μας!

 

Υπάρχει πιο γλυκιά μελωδία στον κόσμο 

από το «παππού» και το «γιαγιά»; 

Είναι οι άνθρωποι που κλείνουν στην αγκαλιά τους

 όλο μας το είναι, που μας χαϊδεύουν τα μαλλιά, 

που μας λένε τα πιο όμορφα παραμύθια 

και που ξέρουν να μας κάνουν τα πιο γλυκά χατίρια.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας, 

η τάξη μας πλημμύρισε από ζεστασιά, αναμνήσεις

 και παιδικά χαμόγελα. 

Καθίσαμε όλοι μαζί στην παρεούλα 

και η κουβέντα μας ξεκίνησε

 με μερικές πολύ όμορφες ερωτήσεις 

για να μοιραστούμε τις αναμνήσεις μας:

• «Πώς λένε τη δική σας γιαγιά ή τον δικό σας παππού;»
• «Ποιο είναι το πιο νόστιμο φαγητό ή γλυκό που σας φτιάχνει η γιαγιά;»
• «Τι παιχνίδι παίζετε με τον παππού όταν πηγαίνετε στο σπίτι του;»
• «Ποιο είναι το αγαπημένο τους παραμύθι ή ιστορία;»

Όλες αυτές οι όμορφες σκέψεις δεν θέλαμε να χαθούν.

Έτσι, είχαμε ξεκινήσει ήδη από χθες 

να ετοιμάζουμε με πολλή φροντίδα τα δώρα μας, 

θέλοντας να τιμήσουμε και να ευχαριστήσουμε 

εξίσου και τις δύο πλευρές.

 Έτσι, περάσαμε στο επόμενο στάδιο και

 με αφορμή την ειδική κατασκευή που ετοιμάζαμε, 

τα παιδιά απάντησαν σε νέες, πιο στοχευμένες ερωτήσεις.

 Εκεί, οι απαντήσεις τους ξεχείλιζαν :

 από αυθορμητισμό και αλήθεια:

❤️ «Μαζί σας μου αρέσει πολύ να πηγαίνουμε στην παιδική χαρά!»

☀️ «Με κάνετε να γελάω πολύ όταν μου γαργαλάτε τις πατούσες!»

⭐      «Αυτό που αγαπώ πολύ σε εσάς είναι ότι είστε πολύ καλοί!»

✉️           «Θέλω να σας πω ευχαριστώ και σας αγαπώ πάρα πολύ!»

Αυτά τα υπέροχα λόγια 

τα κάναμε φυλαχτό και δώρο ανεκτίμητο!

 Με τα μικρά μας χεράκια και πολλή αγάπη, 

δημιουργήσαμε ένα «βιβλίο-ακορντεόν» 

αφιερωμένο αποκλειστικά σε εκείνους.

 Ζωγραφίσαμε τις γλυκές τους φιγούρες, 

αποτυπώσαμε τις οικογένειές μας 

κάτω από πολύχρωμα ουράνια τόξα 

και κρεμάσαμε τα χάρτινα παπουτσάκια μας, 

για να τους θυμίζουν τα βήματα που κάνουμε

 καθημερινά στο πλάι τους.

Παράλληλα, γίναμε μικροί εξερευνητές! 

Μέσα από ένα διασκεδαστικό παιχνίδι-λαβύρινθο, 

βοηθήσαμε τις γιαγιάδες και τους παππούδες του δάσους

 τα σοφά κουκουβαγάκια, τα ελαφάκια, τα αρκουδάκια

 και τα λαγουδάκια, 

να βρουν τον δρόμο για να σμίξουν

 με τα αγαπημένα τους εγγονάκια.

Χρόνια πολλά στους πιο γλυκούς παππούδες 

και στις πιο τρυφερές γιαγιάδες του κόσμου! 

Να σας χαίρονται τα εγγονάκια σας 

και να είστε πάντα γεροί, για να μας φωτίζετε τη ζωή 

με το χάδι και το χαμόγελό σας!

Καλό μήνα!

29 Σεπτεμβρίου. Ημέρα Μνήμης: Από το Μνημείο των 49 Προκρίτων στο σχολείο Βούλγαρη

 

Σήμερα, 29 Σεπτεμβρίου, 83 χρόνια μετά,

η Παραμυθιά θυμάται. 

Για το Νηπιαγωγείο μας, η ημέρα αυτή δεν είναι απλώς

 μια ημερομηνία σε ένα βιβλίο ιστορίας.

Είναι οι ρίζες μας, οι προπαππούδες των παιδιών μας,

 ο ίδιος ο τόπος που περπατάμε καθημερινά. 

Είναι μια σελίδα της τοπικής μας ιστορίας 

που αγγίζει τον καθένα μας ξεχωριστά 

αλλά και συλλογικά.

Όταν πρωτοήρθα στην Παραμυθιά, 

θυμάμαι τη μαρτυρία της πεθεράς μου, 

η οποία έζησε και θυμόταν ότι εκείνη τη νύχτα, 

καθώς ανάμεσα στους Προκρίτους 

ήταν ο πατέρας της και παππούς του συζύγου μου,΄

ο Ανδρέας Μαρέτης

μια θύμηση, μια σκιά που τους ακολούθησε 

σε όλη τους τη ζωή.

Οι οικογένειες, γνωρίζοντας 

ότι οι δικοί τους άνθρωποι κρατούνταν 

στο σχολείο Βούλγαρη, 

πέρασαν μια νύχτα αγωνίας. 

Ο φόβος των αντιποίνων και η απειλή των όπλων 

επέβαλαν τη σιωπή, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες, 

ένα βουβό κλάμα και ένας βαρύς θρήνος 

απλώθηκε σε κάθε σπίτι.

Αυτή η ιστορία ανασαίνει ακόμα μέσα στην τάξη μας.

 Κοιτάζω τα παιδιά και ξέρω πως ανάμεσά μας 

κάθονται οι άμεσοι συνεχιστές αυτής της μνήμης· 

μαθητές μου που είναι δισεγγόνια των εκτελεσθέντων, 

όπως του παπα-Βαγγέλη Τσαμάτου και του Αθανάσιου Ρίγγα. 

Οι προπαππούδες τους έδωσαν το όνομα και το αίμα τους 

για τούτο τον τόπο, 

και σήμερα οι απόγονοί τους γεμίζουν το σχολείο μας με ζωή.

Είχα δώσει τότε μια υπόσχεση στον εαυτό μου. 

Αυτό το βουβό κλάμα του παρελθόντος, 

εγώ κάθε χρόνο επιλέγω να το μεταμορφώσω 

σε φως και ελπίδα.

Με αφορμή από την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη

 που δουλέψαμε όλη την προηγούμενη εβδομάδα

 στην τάξη 

 φτιάξαμε τα δικά μας φαναράκια-περιστέρια. 

Χθες το βράδυ, αυτά τα περιστέρια πέταξαν νοερά 

στον ουρανό της πόλης μας,

 μεταφέροντας ένα μήνυμα ελευθερίας.

Το οδοιπορικό μας ξεκίνησε την Παρασκευή. 

Πρώτος μας σταθμός, το Μνημείο των 49 Προκρίτων, 

όπου τα παιδιά άφησαν λίγα λουλούδια 

και στάθηκαν για ένα λεπτό με τη δική τους, γλυκιά σιωπή,

 αναζητώντας τις φωτογραφίες 

και εντοπίζοντας με τα μικρά τους δάχτυλα 

τα ονόματα των δικών τους συγγενών πάνω στην πέτρα.

Εχθές επισκεφτήκαμε το ιστορικό Σχολείο Βούλγαρη, 

το οποίο σήμερα λειτουργεί 

ως ένας πανέμορφος Πολυχώρος-Μουσείο. 

Εκεί που κάποτε υπήρχε το σκοτάδι του πολέμου 

στο παλιό υπόγειο κράτησης

 οι χώροι έχουν πλέον αναμορφωθεί με βαθύ σεβασμό. 

Στο υπόγειο ξεδιπλώνεται η ιστορία 

μέσα από δύο αίθουσες μνήμης: 

η μία αφιερωμένη στον πόλεμο 

και η άλλη γεμάτη με τις φωτογραφίες 

των Προκρίτων μας. 

Δίπλα τους, έχει δημιουργηθεί μια ειδική αίθουσα 

εκπαιδευτικών δράσεων.

Εκεί, νιώσαμε μια όμορφη ζεστασιά 

βλέποντας και τα αντιπολεμικά έργα

που είχαμε φιλοτεχνήσει τις προηγούμενες χρονιές 

και τώρα στολίζουν μόνιμα τον χώρο αυτό.

Μέσα σε αυτή την εκπαιδευτική αίθουσα του υπογείου, 

τα παιδιά κάθισαν και συμπλήρωσαν με προσήλωση 

το φύλλο εργασίας, ειδικά σχεδιασμένο για τη μέρα αυτή.

Στα ράφια της αίθουσας ανακαλύψαμε

και αυτό το υπέροχο βιβλίο:

Δώσαμε υπόσχεση να το διαβάσουμε

στην επόμενη επίσκεψή μας,

καθώς πλησιάζει και η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου.

Στη συνέχεια, αφήσαμε τα φαναράκια μας 

αναμμένα στις διπλανές αίθουσες.

Η στιγμή ήταν μαγική και βαθιά συγκινητική: 

το φως των παιδιών φώτισε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες

 στον τοίχο, με τους μαθητές μας να εντοπίζουν ξανά, 

αυτή τη φορά στα πρόσωπα 

και στα μάτια των ηρώων, τους προπαππούδες τους. 

Μια διπλή συνάντηση με την ιστορία, 

που ένωσε το χθες με το σήμερα.

Κάθε μικρό κεράκι που τρεμοπαίζει 

στα παράθυρα της πόλης μας είναι η υπόσχεση 

αυτών των παιδιών για το αύριο.

«Σε κάθε σπίτι ας φωλιάζει η ειρήνη και η χαρά».

Αυτά τα φωτεινά περιστέρια στάλθηκαν επίσης

ως φόρος τιμής σε επίσημους φορείς και συνεργάτες μας!

Επειδή η μνήμη είναι το πιο δυνατό φρούριο της ειρήνης!