Το παλτό του ποιητή: Μια πορεία από το μέτωπο του ΄40 στο φως του Άξιον Εστί

 

Μπορεί ένα παλιό, βαρύ παλτό 

να κρύβει μέσα του την άνοιξη; 

Στο Νηπιαγωγείο μας είδαμε πως μπορεί, 

καθώς φέτος πλησιάσαμε το Έπος του ’40 

μέσα από τις λέξεις, τις μελωδίες και τις ιστορίες του. 

Γνωρίσαμε τη φωνή της Σοφίας Βέμπο, 

τις περιπέτειες του Μικρού Ήρωα

 και, πάνω από όλα, 

την πορεία του Οδυσσέα Ελύτη.

Όταν ο ποιητής μας πήγε ψηλά στα βουνά

 για να προστατεύσει την πατρίδα μας, 

έκανε πάρα πολύ κρύο και έπεφτε πολύ χιόνι.

 Γι' αυτό φορούσε ένα μεγάλο, βαρύ, στρατιωτικό παλτό. 

Όμως, μέσα στην καρδιά του 

και μέσα στην τσέπη του παλτού του, 

ο Ελύτης δεν είχε όπλα. 

Είχε κρυμμένες όμορφες λέξεις, 

τον ήλιο, ένα χελιδόνι, την άνοιξη, τη δικαιοσύνη.

Αυτό το παλτό ήταν εκεί, στην τάξη μας, σιωπηλό

και περίμενε τα παιδιά να το ανακαλύψουν. 

Εξωτερικά ήταν καφέ και βαρύ, 

με το στρατιωτικό του δίκοχο, 

κουβαλώντας όλη τη σοβαρότητα του πολέμου. 

Όταν όμως τα μικρά χεράκια 

πήραν το θάρρος και το άνοιξαν, 

το σκοτάδι υποχώρησε και αποκαλύφθηκε 

το εσωτερικό του:

 ο ποιητής και το «Άξιον Εστί», 

πλημμυρισμένο από το γαλάζιο της θάλασσας 

και το φως της Ελλάδας.

Παίρνοντας έμπνευση από αυτή τη στιγμή, 

κάθε παιδί έφτιαξε το δικό του μικρό παλτό 

για να αποτυπώσει πως ένιωσε το «Άξιον Εστί». 

Απ’ έξω γκρίζο, κλειστό και σοβαρό, 

σαν τον χειμώνα του πολέμου. 

Μέσα όμως, το κάθε παιδί ζωγράφισε 

τον δικό του, πολύχρωμο, φωτεινό κόσμο! 

Θέλαμε τα παιδιά να ανακαλύψουν 

πως η Ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα και ημερομηνίες.

 Είναι ανθρώπινες ιστορίες και συναισθήματα 

που μπορούν να γίνουν τέχνη. 

Γιατί ακόμη και μέσα στον πιο δύσκολο χειμώνα, 

μπορεί κάποιος να ονειρεύεται την άνοιξη. 

Από την παγωνιά του πολέμου, 

στη ζεστασιά των λέξεων και του φωτός!