Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Μια σημαία, μια παλιά πινακίδα και μια ξεχωριστή συνάντηση με την Ιστορία

 

Την Τρίτη 27 Οκτωβρίου, 

παραμονή της επετείου του ΟΧΙ και του έπους του ’40

και ανήμερα της γιορτής της σημαίας μας,

 το Α΄ Νηπιαγωγείο Παραμυθιάς έζησε μια ξεχωριστή εμπειρία,

 γεμάτη ιστορικές μνήμες, παιδικά χαμόγελα 

και όμορφες στιγμές συνεργασίας.

Μαζί, παιδιά, γονείς κι εγώ, 

ξεκινήσαμε

 από το σχολείο και περπατήσαμε μέχρι τα ΓΑΚ Θεσπρωτίας, 

δίπλα στο αγαπημένο μας Ρολόι. 

Κρατώντας εναλλάξ τη σημαία μας, 

τιμήσαμε με τον δικό μας τρόπο την επέτειο του έπους του ’40.

Η επίσκεψή μας στα ΓΑΚ Θεσπρωτίας 

αποτελεί μια όμορφη συνήθεια του νηπιαγωγείου μας, 

καθώς συνηθίζουμε να επισκεπτόμαστε τον χώρο 

με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου. 

Αυτή τη φορά, όμως, είχαμε έναν επιπλέον λόγο 

να βρεθούμε όλοι μαζί εκεί: 

να γνωρίσουν τα παιδιά από κοντά μια παλιά, 

χειροποίητη πινακίδα που απεικονίζει το έπος του ’40

 και προέρχεται από το Α΄ Δημοτικό Σχολείο Παραμυθιάς, 

αλλά και να ανακαλύψουν οι γονείς μας, 

πολλοί από τους οποίους δεν είχαν επισκεφθεί 

έως τότε το κτήριο, τους πολύτιμους θησαυρούς που φιλοξενεί.

Στο σπίτι της μνήμης 

μας υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη ζεστασιά. 

Με φόντο την παλιά, χειροποίητη πινακίδα,

 τα παιδιά απήγγειλαν τα ποιήματά τους 

και τραγούδησαν με τη γλυκιά συστολή

 που συχνά συνοδεύει τις μικρές τους εμφανίσεις. 

Έπειτα η Προϊσταμένη των ΓΑΚ Θεσπρωτίας, 

κ. Ντίνα Λάππα, 

μαζί με τους συνεργάτες της, 

μας ξενάγησαν στους θησαυρούς του Αρχείου. 

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν βλέποντας 

από κοντά κιτρινισμένες εφημερίδες μιας άλλης εποχής, 

ένα παλιό γραμμόφωνο, 

ένα ακορντεόν, 

αλλά και τη σάκα με το πηλήκιο 

ενός ταχυδρόμου του παρελθόντος! 

Αντικείμενα και τεκμήρια που ζωντανεύουν το παρελθόν 

και βοηθούν μικρούς και μεγάλους 

να έρθουν σε επαφή με την ιστορία του τόπου μας.

Ως ένα μικρό δείγμα ευγνωμοσύνης για τη ζεστή φιλοξενία,

 προσφέραμε στους οικοδεσπότες μας μας 

μια κατασκευή μας,

Η επίσκεψή μας ολοκληρώθηκε με τον πιο δημιουργικό τρόπο,

 μέσα από ένα εικαστικό εργαστήρι γεμάτο φαντασία! 

Τα παιδιά σχημάτισαν τη λέξη ΟΧΙ

με μικρά γαλάζια μπαλάκια από γκοφρέ χαρτί 

και στόλισαν αντίγραφο εφημερίδας εκείνων 

των ιστορικών ημερών με περιστέρια της ειρήνης, 

φτιαγμένα από τα αποτυπώματα των μικρών τους παλαμών.

Μέσα από αυτή τη βιωματική εμπειρία, 

η ιστορία έγινε πιο κοντινή και προσιτή στα παιδιά. 

Παράλληλα, η επίσκεψη αποτέλεσε μια όμορφη ευκαιρία

 συνάντησης και συνεργασίας με τις οικογένειές τους,

 αποδεικνύοντας πως το σχολείο 

μπορεί να ανοίγει τις πόρτες του στην τοπική κοινότητα 

και να δημιουργεί κοινές εμπειρίες που μένουν στη μνήμη.

Ένα μεγάλο και εγκάρδιο ευχαριστώ 

στην κ. Ντίνα Λάππα 

και σε όλο το προσωπικό των ΓΑΚ Θεσπρωτίας 

για την υπέροχη φιλοξενία, την ξενάγηση 

και την πολύτιμη εμπειρία που χάρισαν 

σε μικρούς και μεγάλους.

 Ένα εξίσου θερμό ευχαριστώ στους γονείς

 που περπάτησαν δίπλα μας 

και μοιράστηκαν αυτή την ξεχωριστή διαδρομή 

και καμάρωσαν τα παιδιά τους.

Επειδή η Ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στις σελίδες των βιβλίων· 

ζωντανεύει όταν τη συναντάμε, 

τη μοιραζόμαστε και της δίνουμε χώρο στην καρδιά μας!

Και του χρόνου!





Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

Το παλτό του ποιητή: Μια πορεία από το μέτωπο του ΄40 στο φως του Άξιον Εστί

 

Μπορεί ένα παλιό, βαρύ παλτό 
να κρύβει μέσα του την άνοιξη; 
Στο Νηπιαγωγείο μας είδαμε πως μπορεί, 
καθώς φέτος πλησιάσαμε το Έπος του ’40 
μέσα από τις λέξεις, τις μελωδίες και τις ιστορίες του. 
Γνωρίσαμε τη φωνή της Σοφίας Βέμπο, 
τις περιπέτειες του Μικρού Ήρωα
 και, πάνω από όλα, 
την πορεία του Οδυσσέα Ελύτη.
Όταν ο ποιητής μας πήγε ψηλά στα βουνά
 για να προστατεύσει την πατρίδα μας, 
έκανε πάρα πολύ κρύο και έπεφτε πολύ χιόνι.
 Γι' αυτό φορούσε ένα μεγάλο, βαρύ, στρατιωτικό παλτό. 
Όμως, μέσα στην καρδιά του 
και μέσα στην τσέπη του παλτού του, 
ο Ελύτης δεν είχε όπλα. 
Είχε κρυμμένες όμορφες λέξεις, 
τον ήλιο, ένα χελιδόνι, την άνοιξη, τη δικαιοσύνη.
Αυτό το παλτό ήταν εκεί, στην τάξη μας, σιωπηλό
και περίμενε τα παιδιά να το ανακαλύψουν. 
Εξωτερικά ήταν καφέ και βαρύ, 
με το στρατιωτικό του δίκοχο, 
κουβαλώντας όλη τη σοβαρότητα του πολέμου. 
Όταν όμως τα μικρά χεράκια 
πήραν το θάρρος και το άνοιξαν, 
το σκοτάδι υποχώρησε και αποκαλύφθηκε 
το εσωτερικό του:
 ο ποιητής και το «Άξιον Εστί», 
πλημμυρισμένο από το γαλάζιο της θάλασσας 
και το φως της Ελλάδας.
Παίρνοντας έμπνευση από αυτή τη στιγμή, 
κάθε παιδί έφτιαξε το δικό του μικρό παλτό 
για να αποτυπώσει πως ένιωσε το «Άξιον Εστί». 
Απ’ έξω γκρίζο, κλειστό και σοβαρό, 
σαν τον χειμώνα του πολέμου. 
Μέσα όμως, το κάθε παιδί ζωγράφισε 
τον δικό του, πολύχρωμο, φωτεινό κόσμο! 

Θέλαμε τα παιδιά να ανακαλύψουν 
πως η Ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα και ημερομηνίες.
 Είναι ανθρώπινες ιστορίες και συναισθήματα 
που μπορούν να γίνουν τέχνη. 
Γιατί ακόμη και μέσα στον πιο δύσκολο χειμώνα, 
μπορεί κάποιος να ονειρεύεται την άνοιξη. 
Από την παγωνιά του πολέμου, 
στη ζεστασιά των λέξεων και του φωτός!




Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026

Όταν ο Βοριάς του '40 πάγωνε τα βουνά, η αγάπη ζέσταινε τις καρδιές!

 

Θυμάστε που τις προηγούμενες μέρες 

γίναμε μαλλιά κουβάρια με τον άνεμο 

και γνωρίσαμε τον Βοριά μέσα από την τέχνη του Τσαρούχη;

Ε, λοιπόν, αυτός ο γνώριμος, δυνατός άνεμος

 αποφάσισε να μη μείνει μόνο στον ανεμοδείκτη μας, 

αλλά να μας παρασύρει σε ένα μεγάλο ταξίδι στον χρόνο!

Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων 

«Οι μικροί μετεωρολόγοι» 

και με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου,

 ο Βοριάς μάς πήρε από το χέρι 

και μας ταξίδεψε στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, 

πίσω στο 1940.

Εκεί, τα απειρωτάκια μας ανακάλυψαν δύο κόσμους 

τόσο διαφορετικούς, μα και τόσο βαθιά συνδεδεμένους: 

την παγωνιά του πολέμου και τη ζεστασιά της προσφοράς.

Όλα ξεκίνησαν με την παρατήρηση αφισών της εποχής. 

Ανάμεσα στις εικόνες των στρατιωτών, 

τα μάτια των παιδιών στάθηκαν 

σε μια μικρή, δυνατή λέξη που επαναλαμβανόταν παντού:

«ΑΕΡΑ!»

Μια λέξη που έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει 

από τις δικές μας ανεμολογικές περιπέτειες!

Κι όταν ακούστηκε το τραγούδι

 «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», 

το γέλιο και ο ρυθμός γέμισαν την τάξη. 

Μιλήσαμε για τη δύναμη που έδινε στους στρατιώτες 

εκείνη η κοινή κραυγή, για το θάρρος, την αποφασιστικότητα

 και την ελπίδα που τους κρατούσαν ενωμένους.

Μα πώς ήταν άραγε να βρίσκεσαι στα χιονισμένα βουνά, 

με τον παγωμένο Βοριά να φυσά ασταμάτητα;

Για να πλησιάσουμε, έστω και για μια στιγμή, 

τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισαν 

οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, 

επιστρατεύσαμε τις αισθήσεις μας!

Οι κάλτσες της ενσυναίσθησης μας περίμεναν!

Φορέσαμε για λίγο βρεγμένες κάλτσες, 

αισθανθήκαμε την κρύα υγρασία στα πόδια μας 

και αγγίξαμε το παγωμένο νερό με τα χέρια μας.

Μια μικρή αισθητηριακή εμπειρία 

ήταν αρκετή για να γεννήσει μεγάλες απορίες.

Πώς περπατούσαν οι στρατιώτες μέσα στα χιόνια; 

Πώς άντεχαν με βρεγμένα ρούχα και παγωμένα πόδια;

 Πώς συνέχιζαν, όταν το κρύο, 

η πείνα και η κούραση τους δοκίμαζαν καθημερινά;

Και κάπως έτσι, πίσω από τις ιστορικές εικόνες, 

αρχίσαμε να βλέπουμε τους ανθρώπους.

Ανθρώπους που φοβήθηκαν, που κουράστηκαν, 

που στερήθηκαν, 

αλλά βρήκαν μέσα τους το κουράγιο

 να συνεχίσουν τον αγώνα για την ελευθερία.

Στο γαλάζιο θερμόμετρό μας 

η θερμοκρασία έπεσε χαμηλά!

«Η παγωνιά του πολέμου» 

γέμισε με εικόνες και λέξεις: 

πόλεμος, πείνα, φόβος, μοναξιά, παγωνιά...

Τις παρατηρήσαμε, τις συζητήσαμε 

και τις τοποθετήσαμε στον δικό τους φάκελο.

Όμως η ιστορία μας δεν μπορούσε 

να τελειώσει μέσα στο κρύο.

Γιατί εκεί, στα παγωμένα βουνά,

 υπήρχαν και άνθρωποι που πρόσφεραν 

ό,τι μπορούσαν για να ζεστάνουν όχι μόνο τα σώματα, 

αλλά και τις καρδιές.

Και τότε η τάξη μας άλλαξε!

Πλησιάσαμε τη ζεστασιά της θερμάστρας, 

τυλιχτήκαμε με απαλές κουβέρτες 

και γίναμε μια μεγάλη αγκαλιά. 

Τα παιδιά βοηθούσαν το ένα το άλλο να ζεσταθεί, 

ανακαλύπτοντας πόσο όμορφο είναι να προσφέρεις φροντίδα.

Μέσα από μια τρυφερή ιστορία

και τις εικόνες των γυναικών της Πίνδου 

γνωρίσαμε εκείνες τις γυναίκες που, 

φορτωμένες με τρόφιμα, ρούχα και πολύτιμα εφόδια, 

ανέβαιναν τα δύσβατα μονοπάτια 

για να στηρίξουν τους στρατιώτες.

Μιλήσαμε για τα μάλλινα πλεκτά 

που προστάτευαν από το κρύο, τις κουβέρτες, 

το ζεστό φαγητό, 

τη φωτιά που πρόσφερε θαλπωρή.

Μα περισσότερο μιλήσαμε για όλα εκείνα 

που δεν μετριούνται με κανένα θερμόμετρο.

Τη φιλία, την οικογένεια, το θάρρος, την ευγνωμοσύνη, 

την αλληλεγγύη και την αγάπη.

Και το δεύτερο θερμόμετρό μας άρχισε να ανεβαίνει!

Στον μπεζ φάκελο, 

«Η ζεστασιά της προσφοράς», 

βάλαμε όλες τις εικόνες που μας θύμιζαν πως, 

ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, 

οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν 

ο ένας το καταφύγιο του άλλου.

Και επειδή ένα τόσο ξεχωριστό ταξίδι 

άξιζε να μείνει ζωντανό, δημιουργήσαμε 

το δικό μας διαδραστικό lapbook!

Στο εξώφυλλό του συναντιούνται οι δύο κόσμοι: 

οι στρατιώτες που αγωνίζονται μέσα στο χιόνι 

και οι γυναίκες της Πίνδου που μεταφέρουν τη βοήθειά τους.

Κι όταν ανοίγει, ξεδιπλώνεται μπροστά μας

 μια μικρή ιστορία από το 1940.

Ένας στρατιώτης, μια γυναίκα

 που του προσφέρει μια ζεστή κουβέρτα 

κι ένα φορτωμένο γαϊδουράκι μάς θυμίζουν 

πως η ανθρωπιά μπορεί να ανθίσει ακόμη 

και μέσα στον πιο βαρύ χειμώνα.

Πάνω από τη σκηνή, τα λόγια μας:

«Το έτος του '40.

 Όταν ο Βοριάς πάγωνε τα βουνά,

 η αγάπη ζέσταινε τις καρδιές!»

Στις δύο πλευρές, τα θερμόμετρα 

και οι μικροί φάκελοι περιμένουν τα παιδιά να παίξουν ξανά,

 να αναγνωρίσουν συναισθήματα, 

να ταξινομήσουν εικόνες, να θυμηθούν 

και να αφηγηθούν τη δική τους ιστορία.

Έτσι, το lapbook μας έγινε κάτι περισσότερο

 από μια κατασκευή. 

Έγινε ένα μικρό βιβλίο μνήμης, 

ένα παιχνίδι σκέψης και συναισθημάτων, 

μια γέφυρα ανάμεσα στην Ιστορία 

και στις αξίες που θέλουμε να καλλιεργούμε καθημερινά.

Στο ταξίδι αυτό δεν αναζητήσαμε 

μόνο ημερομηνίες και ιστορικά γεγονότα.

Αναζητήσαμε τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία.

Εκείνον που κρύωνε και εκείνον 

που πρόσφερε μια κουβέρτα. 

Εκείνον που πεινούσε και εκείνον 

που μοιραζόταν το φαγητό του. 

Εκείνον που φοβόταν και εκείνον που του κρατούσε το χέρι.

Και ανακαλύψαμε πως η πραγματική ζεστασιά

 δεν έρχεται πάντα από τη φωτιά. 

Μερικές φορές έρχεται από μια αγκαλιά, 

μια πράξη καλοσύνης, 

ένα χέρι απλωμένο την κατάλληλη στιγμή.

Κάπου εδώ, το ταξίδι μας συναντά 

και το πνεύμα του μετώπου του 1940, 

εκείνο της ενότητας, της αντοχής και της αλληλεγγύης,

 που έμεινε ζωντανό στη συλλογική μας μνήμη.

Κι αν ο Βοριάς συνεχίζει να φυσά έξω από το παράθυρό μας, 

εμείς μάθαμε πια κάτι πολύ σημαντικό:

Μπορεί να μην μπορούμε να σταματήσουμε 

το κρύο του κόσμου, μπορούμε όμως να προσφέρουμε 

λίγη από τη ζεστασιά της καρδιάς μας.

Και αυτή είναι ίσως η πιο πολύτιμη ιστορία 

που μπορούμε να κρατήσουμε από το έπος του 40.

Μια ιστορία που συνεχίζεται κάθε φορά 

που ένα παιδί απλώνει το χέρι του 

για να βοηθήσει ένα άλλο. 







Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Μαλλιά κουβάρια με τον άνεμο: Ένα ταξίδι από την αυλή μας στην τέχνη του Τσαρούχη!

 

Στην Παραμυθιά ο αέρας είναι ο μόνιμος σύντροφός μας. 
Ξέρουμε καλά το μυστικό του:
 όταν κάπου κοντά ετοιμάζεται κακοκαιρία 
και ο καιρός γυρίζει σε χιονιά, 
εδώ σε εμάς ξεκινάει αμέσως 
εκείνος ο γνώριμος, δυνατός άνεμος! 
Μετά την βροχή της προηγούμενης Δευτέρας λοιπόν, 
σειρά είχε ο αέρας που μας επισκέφτηκε για να μας ξεσηκώσει.
Και ποιος είπε ότι δεν φαίνεται; 
Μπορεί να μην μπορούμε να τον πιάσουμε με τα χέρια μας, 
αλλά —πιστέψτε μας— 
είδαμε με τα μάτια μας όλα όσα κάνει να χορεύουν! 
Οι μικροί μας μετεωρολόγοι δεν έχασαν ευκαιρία. 
Φόρεσαν τα μπουφάν τους, 
πήραν ανά χείρας ξυλάκια με πολύχρωμες κορδέλες 
και βγήκαν στην αυλή. 
Και τότε... άρχισε ο χορός! 
Οι κορδέλες ανέμιζαν, στριφογύριζαν 
και ανέβαιναν ψηλά στον ουρανό, 
παρασύροντας τα παιδιά σε ένα ασταμάτητο παιχνίδι 
κίνησης και παρατήρησης.
Από πού φυσάει ο άνεμος;

Για να λύσουμε το μυστήριο, 

γίναμε αληθινοί εξερευνητές. 

Κοιτάξαμε τα δέντρα, 

μετρήσαμε την κίνηση στα φύλλα

 και παρατηρήσαμε τη γαλανόλευκη σημαία μας 

που κυμάτιζε περήφανη στην αυλή.

Η εξερεύνηση συνεχίστηκε και μέσα στην τάξη

 με ένα σούπερ διασκεδαστικό πείραμα! 

Επιστρατεύσαμε τη δική μας δύναμη, 

πήραμε καλαμάκια και γίναμε εμείς οι ίδιοι άνεμος: 


φυσήξαμε δυνατά, διώξαμε μακριά τα σύννεφα 

από βαμβάκι και καταφέραμε να κουνήσουμε το καραβάκι μας 

μέσα στο νερό, καταλαβαίνοντας
 
πως ταξιδεύουν τα πλοία στις θάλασσες!

Και επειδή κάθε σωστός επιστήμονας 

κρατάει σημειώσεις, 

καταγράψαμε τις παρατηρήσεις μας 

σε  φύλλα εργασίας! 

Γίναμε «μαλλιά κουβάρια με τον άνεμο», 

μελετήσαμε την κλίμακα μποφόρ 

και σημειώσαμε πόσο δυνατά φυσούσε.
Ο άνεμος όμως τρύπωσε και στη βιβλιοθήκη μας, 
αφού ανακαλύψαμε ότι αυτό το αόρατο φαινόμενο
 έχει εμπνεύσει διαχρονικά 
ζωγράφους, ποιητές και μουσικούς! 
Διαβάσαμε συναρπαστικές ιστορίες και παραμύθια 
που μας ταξίδεψαν στις γωνιές του κόσμου παρέα 
με το φύσημα του αέρα.
Έπειτα, η τάξη μας πλημμύρισε μελωδίες. 
Ταξιδέψαμε με την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη 
ακούγοντας τον «μικρό βοριά», 
τραγουδήσαμε το παραδοσιακό «φύσα αεράκι» 
και ακούσαμε σκοπούς αφιερωμένους 
στους αέρηδες και τους δυνατούς ανεμοστρόβιλους, 
νιώθοντας τον ρυθμό τους και κάνοντας 
τις δικές μας μουσικοκινητικές δοκιμές!
Από την αυλή... στην τέχνη του Γιάννη Τσαρούχη!

Ο άνεμος όμως δεν μας έμαθε μόνο μετεωρολογία·

 μας ταξίδεψε και στον κόσμο της ζωγραφικής.

 Γνωρίσαμε τους ανέμους μέσα 

από το σπουδαίο έργο του Γιάννη Τσαρούχη. 

Ο Βοριάς, ο Νοτιάς, ο Λεβάντες και ο Πουνέντες
 απέκτησαν πρόσωπο, όνομα 

και πήραν αμέσως τη δική τους θέση

 στο ανεμοδείκτη που δημιουργήσαμε στην τάξη.

Με απλά υλικά, έντονα χρώματα και τις κορδέλες μας, 

φτιάξαμε μια πανέμορφη κατασκευή 

που περιστρέφεται με το παραμικρό φύσημα!
Φυσικά, οι νέοι μας ανεμοδείκτες μεταφέρθηκαν 
αμέσως στο τηλεοπτικό στούντιο καιρού 
που έχουμε στήσει στην τάξη μας 
από την έναρξη του εργαστηρίου 
μικροί μετεωρολόγοι.
Οι μικροί μας μαθητές πήραν 
τους ανεμοδείκτες τους στο σπίτι, 
έτοιμοι να συνεχίσουν τις μετεωρολογικές τους παρατηρήσεις 
από το μπαλκόνι ή το παράθυρό τους 
κάθε φορά που ο αέρας θα αποφασίζει
 να επισκεφτεί ξανά την Παραμυθιά!

Μια μέρα με δυνατό αέρα έγινε η καλύτερη αφορμή
 για παιχνίδι, ανακάλυψη, τέχνη και δημιουργία. 
Επειδή στο νηπιαγωγείο μας, 
ακόμα και ο άνεμος μπορεί να εμπνεύσει 
και να γίνει ο πιο αναπάντεχος δάσκαλος!