Υπάρχουν κάποιες μέρες που η Ιστορία
αποφασίζει να βγει από τα βιβλία
και να περπατήσει πλάι μας.
Μια τέτοια μέρα ήταν η Κυριακή, 3 Μαΐου,
όταν οι μικροί μαθητές
του Α' Νηπιαγωγείου Παραμυθιάς,
κρατώντας από το χέρι τους γονείς τους,
έγιναν ταξιδιώτες σε μια άλλη εποχή.
Κι εγώ, η νηπιαγωγός τους,
είχα την τύχη να περπατήσω μαζί τους
σε αυτή τη διαδρομή μνήμης
στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου,
ολοκληρώνοντας με τον πιο ουσιαστικό τρόπο
για την επέτειο των 200 χρόνων από την Έξοδο.
Η πύλη που μας άνοιξε τον χρόνο
Το οδοιπορικό μας ξεκίνησε
από την εμβληματική Πύλη της Εξόδου.
Εκεί, σταθήκαμε μπροστά
στο άγαλμα της Μεσολογγίτισσας,
της γυναίκας-συμβόλου που
μας υποδέχτηκε στην ιστορία της πόλης.
Χρώματα και ράγες στο Τρικούπειο
Επόμενος σταθμός μας,
το Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο.
Εκεί, τα μάτια όλων μας μεγάλωσαν ,
κάποια δάκρυσαν κιόλας,
με την «Αυτοθυσία της Μάνας» του Ντε Λανσάκ
και μπροστά στην επιβλητική
«Έξοδο» του Βρυζάκη
Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Χρύσα Σπαή,
επιμελήτρια εκθεμάτων και εκδηλώσεων,
που με την εξαιρετική της ξενάγηση στο Τρικούπειο,
ζωντάνεψε την Ιστορία στα μάτια μας
και μας βοήθησε να διαβάσουμε
τα μηνύματα των σπουδαίων αυτών έργων.
Βγαίνοντας έξω, μια έκπληξη μας περίμενε:
κομμάτι του οράματος του Χαριλάου Τρικούπη
που το 1890 ένωσε το Μεσολόγγι με τον κόσμο.
Ένα τρένο που κάποτε έδινε ζωή στην πόλη,
αλλά που στη σύγχρονη εποχή
δεν κατάφερε να σφυρίξει ξανά,
μένοντας ακίνητο στις ράγες του
Με τις σκουριασμένες του ρόδες
και την αύρα μιας άλλης εποχής,
απογείωσε τη φαντασία των παιδιών,
θυμίζοντάς μας πως η Ιστορία
έχει πάντα δρόμους και ράγες
που μας οδηγούν στο σήμερα.
Περπατώντας στους δρόμους της πόλης,
η συγκίνηση μας πλημμύρισε.
Παντού γύρω μας,
οι δρόμοι ήταν στολισμένοι
με αφίσες γεμάτες τραγούδια και ποιήματα,
λες και οι τοίχοι ψιθύριζαν
τους στίχους των ποιητών
που ύμνησαν τη θυσία του Μεσολογγίου.
Ήταν ένα μάθημα πολιτισμού
που μας συνόδευε σε κάθε μας βήμα.
Συναντήσαμε και τη μορφή
του Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ
τον Ελβετό που τύπωνε
τα «Ελληνικά Χρονικά»,
θυμίζοντάς μας πως η ελευθερία
χρειάζεται και τη φωνή της αλήθειας.
και είδαμε από κοντά το τυπογραφείο του.
Από τα αρχαία μυστικά στην αλμύρα της ζωής
Η γνωριμία μας με το παρελθόν
συνεχίστηκε στο
Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο.
Ανάμεσα στα αρχαία εκθέματα,
μας περίμενε η επιβλητική
« Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου»
του Ντελακρουά,
θυμίζοντάς μας πως η ομορφιά
μένει όρθια στα δύσκολα.
Στη συνέχεια, το ταξίδι μας μάς έφερε
στην άκρη της λιμνοθάλασσας,
στο Μουσείο Άλατος,
όπου παιδιά και γονείς ανακαλύψαμε
τα μυστικά του λευκού θησαυρού
και διαλέξαμε με προσοχή
τοπικά προϊόντα και δώρα,
τα οποία προσφέραμε στον Δήμαρχο Σουλίου
ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ για τη στήριξή του.
Ο ιερός επίλογος στον Κήπο των Ηρώων
Το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε
εκεί που χτυπά η καρδιά της Ελευθερίας:
στον Κήπο των Ηρώων.
Ανάμεσα στα δέντρα,
τα παιδιά
αναζήτησαν τους δικούς μας ήρωες,
τον Μάρκο
και τον Νότη Μπότσαρη,
και προσκυνήσαμε με δέος
τον Τύμβο των Πεσόντων.
Η Ιστορία εκεί έγινε αφή:
μικρά χέρια άγγιξαν τις στήλες,
το μνημείο
από τις πραγματικές πέτρες των προμαχώνων
και στάθηκαν δίπλα στα κανόνια,
κλείνοντας την ημέρα μας με μια υπόσχεση μνήμης.
Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε πραγματοποιηθεί
χωρίς τη συλλογική προσπάθεια.
Ευχαριστούμε θερμά τον μπαμπά Δημήτρη,
ο οποίος μερίμνησε με προσωπικό ενδιαφέρον
για την οργάνωση της εκδρομής
σε συνεργασία με τον Δήμαρχο Σουλίου,
κ. Αθανάσιο Ντάνη,
τον οποίο ευχαριστούμε
για την ευγενική παραχώρηση του λεωφορείου.
Τη μαμά Αλέκα, η οποία,
έχοντας δουλέψει δύο χρόνια
ως δασκάλα στο Μεσολόγγι,
μοιράστηκε μαζί μας τις πολύτιμες γνώσεις
και την αγάπη της για την πόλη.
Τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ
σε όλους τους γονείς για την άψογη συνεργασία
και τα απειρωτάκια μας βέβαια
για την εξαιρετική τους παρουσία!
Γυρίσαμε στην Παραμυθιά
καθώς έπεφτε το σούρουπο.
Ως κυρία τους,
νιώθω περήφανη για τους μαθητές μου.
Αυτή η Κυριακή ήταν η απόδειξη πως,
όταν το σχολείο και η οικογένεια συνεργάζονται,
δημιουργούν αναμνήσεις που θα
φωτίζουν για πάντα τις ψυχές των παιδιών μας.
Η επόμενη ημέρα: Οι αναμνήσεις γίνονται χρώμα
Η επιστροφή μας στην τάξη δεν ήταν το τέλος,
αλλά μια νέα αρχή.
Την επόμενη ημέρα,
οι μικροί μαθητές πήραν τα πινέλα και τα χρώματά τους
και ζωγράφισαν τις εντυπώσεις τους.
Στα χαρτιά τους ζωντάνεψαν ξανά η Πύλη,
οι ήρωες, οι πίνακες ζωγραφικής,
ο Κήπος των Ηρώων,
αποδεικνύοντας ότι το ταξίδι
αυτό ρίζωσε βαθιά μέσα τους.
