Όταν το ρομπότ-Δούρειος ίππος συνάντησε τον αρχαίο- πήλινο ίππο: Μια ιστορία που ξεκίνησε στην τάξη μας και ζωντάνεψε στο Μουσείο!

 

Μια φορά κι έναν καιρό

ή μάλλον πέρυσι στο νηπιαγωγείο μας,

κρυβόταν στην τάξη μας ένα μεγάλο μυστικό:

τη μουσειοσκευή «Τα παιχνίδια στην αρχαιότητα».

Μόλις την ανοίξαμε, ξεπήδησαν από μέσα δύο νέοι φίλοι,

η Φίλα και ο Ξένυς,

δύο παιδιά από τα αρχαία Γίτανα!

Μαζί τους ανακαλύψαμε πολλά

και διαφορετικά αρχαία παιχνίδια,

όπως πλαγγόνες, σβούρες και αστραγάλους.

Δείτε τη σχετική ανάρτηση εδώ !

Στο τέλος, όμως, η καρδιά μας

χτύπησε πιο δυνατά για ένα συγκεκριμένο ζώο:

τον ίππο (το άλογο)!

Βάλαμε, λοιπόν, στόχο να λύσουμε ένα μυστήριο:

Πώς εξελίχθηκε το αγαπημένο μας άλογο μέσα στο χρόνο;

Η τάξη μας μεταμορφώθηκε σε εργαστήριο.

Συγκεντρώσαμε διάφορα αλογάκια στην τάξη μας

–μάλιστα, το μεγάλο λούτρινο κουνιστό άλογο

μας το έφερε μια μαθητριούλα μας

από το σπίτι της για να μας βοηθήσει!

Πάνω σε αυτό ανέβηκαν και η Φίλα με τον Ξένυ

και όπως φάνηκε, πολύ τους άρεσε η βόλτα!

Έπειτα , με την πολύτιμη καθοδήγηση

του καθηγητή ρομποτικής κ. Άγγελου Παντελή

από τον Φιλοπρόοδο Όμιλο Παραμυθιάς,

δώσαμε ζωή σε ένα δικό μας ρομποτάκι:

τον «Δούρειο Ίππο»!

Πάνω σε χρωματιστές πίστες-παζλ,

το ρομπότ έκανε τις πρώτες του δοκιμές στο χαλί μας.

Στις 18 Μαΐου, ανήμερα της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων,

ήρθε η ώρα για τη μεγάλη μας έξοδο.

Τα απειρωτάκια είχαν ετοιμάσει μια υπέροχη έκπληξη:

με χρήματα που είχαν μαζέψει από τα κάλαντα,

κέρασαν τους παππούδες, 

τις γιαγιάδες και θείους τους

μια όμορφη βόλτα με το λεωφορείο!

Όλοι μαζί ταξιδέψαμε εκεί που η ιστορία ζει αληθινά:

στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας.

Εκεί, μαζί με αρχαιολόγους

και συμβούλους της Π.Ε. Θεσπρωτίας,

οι αγαπημένοι μας συνοδοί παρακολούθησαν

με καμάρι τη δράση μας:

«Το αλογάκι-ρομποτάκι αναζητεί τους προγόνους του».

Το ταξίδι του ρομπότ στην πίστα ήταν μαγικό!

Κάθε φορά που συναντούσε ένα σύγχρονο άλογο

(το πλαστικό ή το ξύλινο),

έφερνε μια μπερδεμένη σβούρα

γύρω από τον εαυτό του,

δείχνοντας ότι ψάχνει κάτι πιο παλιό.

Μόλις όμως έφτασε μπροστά

στον αρχαίο πήλινο ίππο,

σταμάτησε και πανηγύρισε με ενθουσιασμό!

Τα χειροκροτήματα των παππούδων γέμισαν την αίθουσα.

Αμέσως μετά, τα παιδιά ανέλαβαν το ρόλο του ξεναγού. 

Οδήγησαν τους αγαπημένους τους συνοδούς 

μπροστά στις γυάλινες προθήκες, 

μεταφέροντάς τους  πολλά από όσα έμαθαν.

Εκεί, όμως, μας περίμενε μια άλλη έκπληξη  
ένας παππούς μοιράστηκαν μαζί μας
 τις δικές τους πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες, 
βοηθώντας μας να καταλάβουμε 
ακόμα καλύτερα τα εκθέματα!

Ήταν ένα συγκινητικό ταξίδι

που γεφύρωσε τις γενιές,

ενώνοντας το χθες με το αύριο.

Ένα μεγάλο, ζεστό ευχαριστώ

στους παππούδες, γιαγιάδες, θείους και θείες.

Όχι μόνο επειδή μας συνόδευσαν,

αλλά επειδή μας έδειξαν

ότι η γνώση και η αγάπη δεν έχουν ηλικία.

Το καμάρι στα μάτια τους

ήταν το μεγαλύτερο βραβείο για εμάς!

Ένα μεγάλο ευχαριστούμε

στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας

τόσο για την υπέροχη φιλοξενία,

όσο και για τις σπουδαίες εκπαιδευτικές δράσεις

και μουσειοσκευές που προσφέρει

στα σχολεία της περιοχής μας,

ανοίγοντας ένα παράθυρο 

στη γνώση και τη δημιουργία.

 Αυτή η ημέρα ήταν πράγματι

τόσο ξεχωριστή!