Σήμερα, 29 Σεπτεμβρίου, 83 χρόνια μετά,
η Παραμυθιά θυμάται.
Για το Νηπιαγωγείο μας, η ημέρα αυτή δεν είναι απλώς
μια ημερομηνία σε ένα βιβλίο ιστορίας.
Είναι οι ρίζες μας, οι προπαππούδες των παιδιών μας,
ο ίδιος ο τόπος που περπατάμε καθημερινά.
Είναι μια σελίδα της τοπικής μας ιστορίας
που αγγίζει τον καθένα μας ξεχωριστά
αλλά και συλλογικά.
Όταν πρωτοήρθα στην Παραμυθιά,
θυμάμαι τη μαρτυρία της πεθεράς μου,
η οποία έζησε και θυμόταν εκείνη τη νύχτα,
καθώς ανάμεσα στους Προκρίτους
ήταν ο πατέρας της και παππούς του συζύγου μου,
μια θύμηση, μια σκιά που τους ακολούθησε
σε όλη τους τη ζωή.
Είχα δώσει τότε μια υπόσχεση στον εαυτό μου.
Αυτό το βουβό κλάμα του παρελθόντος,
εγώ κάθε χρόνο επιλέγω να το μεταμορφώσω
σε φως και ελπίδα.
Με αφορμή από την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη
που δουλέψαμε την προηγούμενη εβδομάδα στην τάξη
φτιάξαμε τα δικά μας φαναράκια-περιστέρια.
Χθες το βράδυ, αυτά τα περιστέρια πέταξαν νοερά
στον ουρανό της πόλης μας,
μεταφέροντας ένα μήνυμα ελευθερίας.
Το οδοιπορικό μας ξεκίνησε την Παρασκευή.
Πρώτος μας σταθμός, το Μνημείο των 49 Προκρίτων,
όπου τα παιδιά άφησαν λίγα λουλούδια 
και στάθηκαν για ένα λεπτό με τη δική τους, γλυκιά σιωπή,
αναζητώντας τις φωτογραφίες
και εντοπίζοντας με τα μικρά τους δάχτυλα
τα ονόματα των δικών τους συγγενών πάνω στην πέτρα.
Εχθές επισκεφτήκαμε το ιστορικό Σχολείο Βούλγαρη,
το οποίο σήμερα λειτουργεί
ως ένας πανέμορφος Πολυχώρος-Μουσείο.
Εκεί που κάποτε υπήρχε το σκοτάδι του πολέμου
στο παλιό υπόγειο κράτησης
οι χώροι έχουν πλέον αναμορφωθεί με βαθύ σεβασμό.
Στο υπόγειο ξεδιπλώνεται η ιστορία
μέσα από δύο αίθουσες μνήμης:
η μία αφιερωμένη στον πόλεμο
και η άλλη γεμάτη με τις φωτογραφίες
των Προκρίτων μας.
Δίπλα τους, έχει δημιουργηθεί μια ειδική αίθουσα
εκπαιδευτικών δράσεων.
Εκεί, νιώσαμε μια όμορφη ζεστασιά
βλέποντας και τα αντιπολεμικά έργα
που είχαμε φιλοτεχνήσει τις προηγούμενες χρονιές
και τώρα στολίζουν μόνιμα τον χώρο αυτό.
Μέσα σε αυτή την εκπαιδευτική αίθουσα του υπογείου,
τα παιδιά κάθισαν και συμπλήρωσαν με προσήλωση
το φύλλο εργασίας, ειδικά σχεδιασμένο για τη μέρα αυτή.
Στα ράφια της αίθουσας ανακαλύψαμε
και αυτό το υπέροχο βιβλίο:
Δώσαμε υπόσχεση να το διαβάσουμε
στην επόμενη επίσκεψή μας,
καθώς πλησιάζει και η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου.
Στη συνέχεια, αφήσαμε τα φαναράκια μας
αναμμένα στις διπλανές αίθουσες.
Η στιγμή ήταν μαγική και βαθιά συγκινητική:
το φως των παιδιών φώτισε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες
στον τοίχο, με τους μαθητές μας να εντοπίζουν ξανά,
αυτή τη φορά στα πρόσωπα
και στα μάτια των ηρώων, τους προπαππούδες τους.
Μια διπλή συνάντηση με την ιστορία,
που ένωσε το χθες με το σήμερα.
Κάθε μικρό κεράκι που τρεμοπαίζει
στα παράθυρα της πόλης μας είναι η υπόσχεση
αυτών των παιδιών για το αύριο.
«Σε κάθε σπίτι ας φωλιάζει η ειρήνη και η χαρά».
