ΟΧΙ, μια μικρή αλλά παντοδύναμη λέξη!

                               Διαβάζω τη λέξη, 

                  τη φτιάχνω με γράμματα από εφημερίδα, 

     την πλάθω με πλαστελίνη, 

τη γράφω με μολύβι,

και στο τέλος τη χρωματίζω!

Τα κλαδιά της σοφίας, της Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου

Με την εικαστική απεικόνιση

της πολυαγαπημένης μας 

αντιπολεμικής ιστορίας της κ. Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου,

"Τα κλαδιά της σοφίας"

που μας μιλάει για μια αιωνόβια βελανιδιά 

και με φόντο αντίγραφο του πίνακα 

του Α. Αλεξανδράκη 

¨Μας καίνε τα χωριά¨

(έργο τέχνης για το έπος του 1940

και συνάμα τροφή για προβληματισμό, σκέψη και συζήτηση)

μαζί με την περίληψη της ιστορίας 

τυπωμένη επάνω του, 

ασχοληθήκαμε παραμονές της 28ης Οκτωβρίου,

θέλοντας έτσι να συνδέσουμε 

 το ιστορικό μας παρελθόν με το παρόν.

Η αντιπολεμκή αυτή ιστορία

κατέχει μια ξεχωριστή θέση 

όχι μόνο στη βιβλιοθήκη του Νηπιαγωγείου μας 

αλλά και στην καρδιά μας.

Περισσότερες πληροφορίες στο elniplex.

Για την κατασκευή αυτή, 

που βασίστηκε σε μια ιδέα από το pinterest,

χρειαστήκαμε άδεια κουτιά δημητριακών

και φυσικά υλικά από το δάσος,

Δεν είναι πανέμορφα;

Μπορείτε να δείτε μια προηγούμενη προσέγγισή μας

με την ίδια ιστορία εδώ.

Το ακορτνεόν του Μάνου Λοίζου

Ένα βιντεάκι αφιερωμένο 

στο Μάνο Λοΐζο της καρδιάς μας, 

έναν τραγουδοποιό μαχητικό, 

πεισματάρη, τρυφερό, ονειροπόλο.

Αγαπάμε πολύ το τραγούδι αυτό, που εξακολουθεί να μας συγκινεί βαθιά κάθε φορά που το ακούμε. 

Μπορείτε να δείτε και μια παλιότερη προσέγγιση μας με το ίδιο τραγούδι εδώ.

Τα κλαδιά της σοφίας, της Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι μια βελανιδιά, ένα δέντρο που μετρά πάνω από τριακόσια χρόνια ζωής και παρακολουθεί από κοντά 

τα γεγονότα με τα μάτια της ψυχής.

 Ένα δέντρο ήταν,μια βελανιδιά σαν όλες τις άλλες. 

Σε μια μικρή πόλη του μακρινού Βορρά…

Ετούτη, όμως, η βελανιδιά ξεχώριζε μέσα στην πράσινη θάλασσα. Ήταν η ψηλότερη και η μεγαλύτερη από όλες… Μετρούσε πάνω από τριακόσια χρόνια σ’ αυτό το δάσος…

 Ο χρόνος, φίλος παράξενος, της είχε φέρει συντροφιά μυριάδες πρόσωπα...

 Πόσα παιδιά δεν είχαν σκαρφαλώσει στα κλαδιά της για να κάνουν κούνια; Πόσα πουλιά δεν βρήκαν καταφύγιο στα ψηλά κλαδιά της; 

Πόσοι νέοι και γέροι δεν κάθισαν 

να ξαποστάσουν στον ίσκιο της; 

Η βελανιδιά ήταν πάντα εκεί. Να τους φιλοξενεί χωρίς αντάλλαγμα, πρόθυμη να ακούσει τις ιστορίες τους, που άλλοτε τη γέμιζαν χαρά κι άλλοτε λύπη.

 Τα χρόνια περνούν και οι εποχές αλλάζουν και τα γεγονότα της ιστορίας οδηγούν την ανθρωπότητα σε πόλεμο προς έναν άγνωστο εχθρό και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά. Όλα άλλαξαν μέσα σε μια μέρα και κινδύνεψαν να γίνουν στάχτη. Το δάσος έγινε πεδίο μάχης και ο πόλεμος δίχως αιτία κι αφορμή. Το γέλιο έσβησε απ’ τα χείλη κι ο τρόμος κυρίευσε τη ψυχή. Γιατί ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι για μικρά παιδιά 

και οι στρατιώτες δεν είναι ψεύτικοι.

Η βελανιδιά έστεκε εκεί, στη θέση της, 

ανήμπορη να βοηθήσει τα ζώα 

και τα πουλιά που έτρεχαν για να σωθούν.  

Κάποτε τελείωσε ο πόλεμος. Η βελανιδιά ήταν ολομόναχη μέσα στην ερημιά που άφησε πίσω της η λαίλαπα της καταστροφικής μανίας των ανθρώπων. 

Η φύση ξαναγεννήθηκε από την αρχή. 

Οι κάτοικοι φύτεψαν νέα δέντρα 

και η βελανιδιά τώρα πια δεν ήταν μόνη. 

 Το δάσος πήρε ζωή και οι άνθρωποι ήρθαν 

πάλι κοντά στη βελανιδιά όπως πριν τον εφιάλτη. 

Εκείνη, έστεκε εκεί να τους παρηγορήσει άλλα και να παρηγορηθεί, να διηγηθεί στα νέα δέντρα τις ιστορίες που την συντρόφευαν μια ολόκληρη ζωή. 

Γιατί το παρελθόν μας διδάσκει να μην κάνουμε 

τα ίδια λάθη ξανά και ξανά...

 ...οι μικροί μου αφανείς πρωταγωνιστές 

που έδωσαν πνοή με το μεράκι τους στην ιστορία... 

Επιλέξαμε με τα παιδιά 

αυτή την εικόνα του στρατιώτη,

από τον πίνακα του Αλέξανδρου Αλεξανδράκη

"28η Ὀκτωβρίου 1940"

επειδή μοιάζει σα να ευχαριστεί την αιωνόβια βελανιδιά που του έσωσε τη ζωή...

αφού προηγουμένως τους είχα εξηγήσει , 

πως τα δάση εν καιρώ πολέμου χρησιμοποιήθηκαν 

 ως καταφύγια για τους στρατιώτες και τους κυνηγημένους από τον εχθρό

Φύλλο εργασίας

Η περίληψη και περισσότερες πληροφορίες 

για το βιβλίο αυτό θα βρείτε στον εξής σύνδεσμο:

http://www.elniplex.com/%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BA-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE/

Καλό μας απόγευμα,

Χρόνια Πολλά Δήμητρα και Δημήτρη!

Ειρήνη

 Η Ειρήνη είναι μια ιστορία που έγραψε 

ένας αρχαίος Έλληνας, ο Αριστοφάνης, 

πριν από πάρα πολλά χρόνια.

Τότε οι άνθρωποι στην Ελλάδα νομίζανε 

πως στον ουρανό μένανε πολλοί θεοί,

που από ψηλά τους παρακολουθούσαν.Αν ήταν καλοί, τους έστελναν δώρα, αν ήταν κακοί, τιμωρίες.

Η Ειρήνη, λοιπόν, ήτανε ένα δώρο, 

μια όμορφη κοπέλα που ερχότανε να μείνει μαζί 

με τους ανθρώπους όταν ζούσαν μονοιασμένοι.

Χάθηκε όμως από προσώπου γης 

κι ένας επίμονος ειρηνόφιλος, ο Τρυγαίος,

έψαξε σε γη και ουρανό για να τη βρει, 

φοβόταν και με το δίκιο του, 

ότι ο Πόλεμος θα αφανίσει τα πάντα...

...κατάφερε τελικά μετά από πολλές περιπέτειες 

κι έφερε πίσω την πολυπόθητη Ειρήνη...  

Η Σοφία Ζαραμπούκα, με τις πολύχρωμες ολοσέλιδες,

 όλο χιούμορ ζωγραφιές της και με πολύ απλά λόγια, 

διηγείται την υπόθεση τονίζοντας 

το αντιπολεμικό  πνεύμα του σατιρικού ποιητή.

Παρατηρήσαμε τους δυο αυτούς πίνακες,

 αριστερά μια πόλη 

που σφύζει από χαρά και ζωή ...

 ...δεξιά η Γκερνίκα, μια ατελείωτη κραυγή...

 αυτά τα 3.5 επί 7.7 μέτρα του καμβά, πάνω στον οποίο αποτυπώθηκε μια από τις πιο ανατριχιαστικές αντιπολεμικές κραυγές της ιστορίας.

Χωρίς να πω λέξη

τα παιδιά περιέγραψαν μόνα τους 

το πως ένιωσαν με αυτό που έβλεπαν και το ένα συμπλήρωνε το άλλο...  

Κρίσιμη ερώτηση στην ομάδα:

ταυτόχρονα με το καινοτόμο πρόγραμμα που υλοποιούμε

Εμπρός χεράκια μου χρυσά,

ας αναδείξουμε την Ειρήνη μεγάλη νικήτρια

υπερασπίζοντάς την!

Θα ήταν πολύ περίεργο βέβαια αν βρισκόντουσαν 

κάποιοι ανάμεσά μας που δεν θα ήθελαν την Ειρήνη...

Μπράβο Τρυγαίε! Έφερες πίσω 

στη Γη ένα τόσο πολύτιμο δώρο,

 στο ανταποδίδουμε με ένα αντίδωρο 

ζωγραφίζοντας πάνω σε τεράστιο καμβά

ανθρώπους ειρηνόφιλους που ζουν σε μια πόλη 

που θα φέρει το όνομά σου, 

την Τρυγαία ή Τρυγούπολη...

με το καλό να αποπερατωθεί αυτό το μεγαλειώδες έργο

όταν επιστρέψουν και δυο άρρωστα φιλαράκια μας 

Γέμισε η ψυχή μας χρώματα κι ελπίδα!

Το περιστέρι της Ειρήνης

σε μια αντιπολεμική αφίσα

΄

Σας παραθέτω και κάποια περσινά φύλλα εργασίας  που εμπνεύστηκα από τους στίχους 

του Χ. Σακελλαρίου 

Η ειρήνη είναι ζεστή φωλιά, γεμάτη ολόχαρα πουλιά, είναι ήλιος και λουλούδια και γέλια και τραγούδια! Η ειρήνη πόρτα είναι ανοιχτή κι είναι χαρά κι είναι γιορτή, είναι φλουριά κι αστέρια στα κουρασμένα χέρια. Τραγούδια ακούς μες στα σχολειά στις φάμπρικες και στα χωριά κι είναι το ζεστό καρβέλι μοσκοβολιά και μέλι 

Λίγο πριν φύγουμε,κάναμε μια ευχή τραγουδώντας:

...το όνομά σου να γραφτεί 

στους αιώνες των αιώνων Ειρήνη!

https://www.youtube.com/watch?v=dVAxUT8M2Ao

Καλό μας βράδυ κι ένα όμορφο Σ/Κ 

όλοι μας να χαρούμε!